Blog

Ontdekken, proeven, verwonderen, ervaren, leren, ontwikkelen, groeien en transformeren

Wat ik nu ga delen, is misschien een kant van mij, die jullie minder goed kennen. Maar ik voel aan alles dat dat ook een kant van mij is die heel erg gezien wil worden, vooral door mezelf en dat ik het mag omarmen.

Na 2 stevige studies van 3 en 1 jaar besloot ik dat ik in 2021 en 2022 vooral ging proeven en ervaren, om te kijken wat ik nog meer wil leren. Als ik nu terugkijk op het afgelopen jaar en wat ik allemaal ontdekt, geproefd, ervaren, geleerd, ontwikkeld en hierdoor nog meer gegroeid en getransformeerd ben dan maakt mijn hart een huppeltje. Alles duwde mij liefdevol in de richting die het op mag gaan en wat ik te doen heb: mijn eigen trainingen en workshops, voor nu vooral gericht op coaches en therapeuten, maar wie weet ook voor anderen. De 1e ,in waarschijnlijk een serie, gaat vandaag geboren worden: “De Kern op Tafel”. Hoe dat eruit gaat zien? Hou mijn pagina in de gaten. Ik deel het binnenkort.

Door mijn collega’s, intervisiegenoten, studiegenoten en de Goedstof community, kom ik regelmatig in aanraking met allerlei werkvormen en methodieken m.b.t. persoonlijke ontwikkeling. Ik neem dan ook regelmatig deel aan een workshop, training of cursus om mijn nieuwsgierigheid ruim baan te geven.

Eerder dit jaar kwam ik door Goedstof terecht bij ‘Encaustic Art’ door Liesbeth. Zij leerde ons een zielstekening te maken met bijenwas en een strijkijzertje. Wat was dat gaaf om te doen en wat had het mij veel te vertellen.

De thema’s waren ogen en kleine wezentjes met vleugels, als vlinders of libellen. De betekenis van beiden wordt steeds weer opnieuw helder. Helder zien, weten en voelen en transformatie naar iets nieuws.

Ook in de Soulwhisper in het klein die Liesbeth op voorhand voor mij had gemaakt zag ik de gevleugelde wezentjes terug.

Ik ging daarna nog een keer terug naar haar voor een 1-op-1 sessie en ook dat was heel waardevol. Deze keer had ze voor mij een grotere Soulwhisper gemaakt, die ze met me deelde na het maken van mijn eigen tekening.

Ook hier weer een duwtje: ‘ga maar kijken, stap maar in het bootje en laat je meevoeren op deze mooi verlichte stroom, ga die hoek maar om. De fles champagne staat al klaar, dus het is er al. En ook hier weer gidsen.

In mijn eigen zielstekeningen komen deze symbolen elke keer weer terug: ogen, een groepje gidsen en een ‘Tinkerbell’. Deze witte groep gidsen ontstond na een paar streken met een wit waskrijtje.

Daarna in juni een dag systemisch werken in het mooie Brabant bij Martijn. Een waardevolle dag, die mij bevestigde en bewust maakte van het feit dat ik al heel veel systemisch werk toepas in de praktijk.

In 3 dagen leerde ik van Esther van Via Pura hoe ik met de Biosensor kan werken en maakte ik kennis met de Levensboompaden en de NEI.

Ik snap nu nog beter waarom deze mij al zo lang aantrok en dus al jaren levensgroot in mijn praktijk aan de muur hangt.

Bij Goedstof deed ik een aantal keren mee aan een workshop Opstellingen en mocht ik representant zijn. De magie van het lege midden en het veld waarin je representeert is zo mooi om te ervaren. De laatste keer werd er bij de vraagstelling in mijn lijf van alles aangeraakt en ik voelde aan alles dat ik de vragenstelster mocht representeren. Een wonderlijke sessie en het maakt dat ik nóg meer onbevangen open ben gaan staan voor alles wat er door mij heen wil bewegen.

Daarna de Goedstofdag in juli in de geweldige tuin van Linda, waar ik 10-minuten-spiegelmomentjes mocht geven voor bezoekers. Bizar om te beseffen dat mensen voor mij in de rij in het gras zaten. Een hele mooie dag vol verbinding, die mij weer bevestigt dat wat ik doe verschil maakt.

Een intervisie bij Karen, waar we kennismaakten met Soul Body Fusion gevolgd door intuïtief schilderen. En daar was het weer, een ‘Tinkerbell’ en een oog daarnaast en oranje gidsen.

Anne en Nicole van Goedstof vroegen mij of ik bereid was om met hen een ochtend te oefenen bij het opzetten van hun gezamenlijke productie, waarin de liefde voor het systemisch werken van Anne en de passie voor de Tarot van Nicole gecombineerd mocht worden. Jee, wat was dát een mooie combinatie! Ik mocht de vraag inbrengen en die had te maken met het opzetten van mijn eigen trainingen of workshops. ‘Wat houdt me tegen? Wat maakt dat ik het niet gewoon ga doen?’

De woorden en zinnetjes die opkwamen na een paar goede vragen waren: ‘Wie denk jij wel dat je bent’, ‘onzekerheid’, ‘gunnen’, ‘missie’ en een voor mezelf, mijn ik, ‘Chrit’. Ik koos er blind Tarotkaarten bij en legde ze gesloten op hun plek in het veld. De representanten kozen hun plekken en óh, wat was dat confronterend, liefdevol en vooral verhelderend om met hen in gesprek te gaan.

Daarna werden de kaarten bij de woorden omgedraaid en ik werd omvergeblazen met hun betekenis. ‘De kennis is er al, je hoeft maar te plukken, je bént de wereld, je bent in balans met je emoties en wijsheid, alles komt op één lijn te liggen. Beweeglijkheid. Er zit schot in de zaak. Alles gaat vanzelf. Wat je bedacht hebt, je plan, gaat zich nu moeiteloos ontwikkelen in de richting van manifestatie. Stel, je loopt al een hele tijd met een plot voor een verhaal in je hoofd maar je krijgt het maar niet op papier. Staven Acht duidt erop dat dit het moment is om pen en papier te pakken, of achter de computer te gaan zitten, om het verhaal op te schrijven. De ‘Hierophant’ heeft kennis van spirituele en universele wetten en kan deze kennis overbrengen op anderen. Daarop baseren we ook de betekenis ‘leraar’. De weg is al klaar, alles is er al, je hoeft alleen maar de 1e stap te nemen. En de laatste kaart: Conflict in jezelf tussen je linker- en rechterhersenhelft, tussen gevoel en verstand. That’s me! Mijn onzekerheid die door conditionering is gevoed in het verleden.

Ik mag het helen en loslaten. Ik ga het doen! Hoe een ander mij ziet en hoe ik mijzelf zie, daar zit nog een groot verschil tussen, waarmee ik vooral mezelf enorm tekortdoe.

Zo, ik heb het opgeschreven! (Wie denk ik wel niet dat ik ben). Nu nog gaan voelen…

En dat kwam sneller dan ik dacht, dat voelen. De workshop van afgelopen zaterdag bij Sandra in Swalmen. Body en Mind Language. Afgekort BML. Je lijf heeft je heel veel te vertellen. We vinden het alleen vaak zo ontzettend spannend of moeilijk om ermee te verbinden. Vaak uit angst, dat we het niet aankunnen. Hoeveel makkelijker wordt het helen en transformeren als we het gewoon toelaten en laten gebeuren wat er nodig is.

We speelden ermee in de buitenlucht. Terug in je lijf in contact met het aardse en verbonden met het universum. Bij binnenkomst aan de slag met onze eigen zielstekening. Ik zag al wat het moest worden toen ik buiten was.

Weer een oog, een ‘Tinkerbel’ en gidsen. Maar nu ook een kompas, een richting aangever. Koers bepalen, de richting staat al vast. Mijn tekening was klaar, maar ik voelde dat er nog een gids bij mocht. Die zag er anders uit dan de eerste 5. Sandra maakt een zielstekening voor mij en gaf aan dat er een gids was, die toestemming vroeg om ook toegelaten te worden. Schoorvoetend, verlegen. Nu snapte ik het. ‘Kom maar’ hoorde ik mezelf zeggen en ik kleurde het lijfje lichter. Deze is bijzonder, dat voel ik. Licht, speels en bijna kinderlijk en nu op dit moment ontroerd het me. Even voelen weer…..Poeh!

De tekening van Sandra. Daar staan ze weer aan de rechterkant. 6 gidsen.

En zojuist ontvang ik mijn uitgewerkte Human Design in de mail:

‘Je bent geboren met een enorme hoeveelheid creatieve slagkracht. Je bent letterlijk een wandelende energiebron voor jezelf en anderen. Zolang je die energie, waar je dagelijks een verse dosis van krijgt, gebruikt om de dingen te doen waar jij blij van wordt ben je een stralend licht voor jezelf en je omgeving.’

Ik hou op met twijfelen…ik ga nóg meer doen waar ik blij van wordt! Want als ik doe waar ik blij van word, dan ben ik in flow en verlies ik alle besef van tijd en ruimte.

Het is 2 uur ’s middags en mijn maag laat zich horen: oh ja! Ik vergat te eten…haha!

Liefs! Chrit

Slimmer?

Ik deel een gedichtje met toestemming van de schrijver. Het geeft zo mooi weer waar ik mijn cliënten in mag begeleiden. Van denken naar voelen, uit het hoofd en luisteren naar je hart en je lijf. Ik ben heel benieuwd naar wat dit gedichtje in jou raakt. 💛

Slimmer

“Zelfpesterij”

Wat zeg je tegen een vriendin die het moeilijk heeft en zichtbaar worstelt met haar eigenwaarde. Die zichzelf steeds naar beneden haalt met opmerkingen als: “dat kan ik toch niet”, “ik zie er niet uit”, “ik durf het niet”, “daar ben ik veel te dik voor”?

Zou het in je opkomen om tegen haar te zeggen: “je hebt gelijk, dat kan jij nooit en je haar zit inderdaad stom, je bent een schijterd en je moet nodig afvallen”. “Nee, natuurlijk niet!” hoor ik je denken. Toch is dit wat heel veel vrouwen, mannen en jongeren tegen zichzelf zeggen. We doen allemaal aan ‘zelfpesterij’ en zijn onze grootste criticus en saboteur. We kunnen ontzettend steunend, bemoedigend, vergevingsgezind en lief zijn voor anderen, maar zijn dat soms helemáál niet voor onszelf.

Waarom doen we dat eigenlijk? Wat levert dat op? En is het wel onze eigen stem die deze dingen roept, of is het een echo van iemand in je leven die dat regelmatig tegen je zei en ben je het gaan geloven? Was er iemand in jouw leven waar het nooit goed genoeg voor was? Die nooit “dankjewel” zei, maar altijd iets aan te merken had op wat je voor hem of haar deed? Of iemand die jouw waarneming altijd in twijfel trekt?

Een rood poppetje is iemand die je identiteit telkens weer onderuithaalt. Je eigen regie, eigenwaarde, bestaansrecht en toekomstperspectief krijgt een knauw wanneer je in je omgeving geen weerklank vindt.

Als jouw mening of jouw verhaal telkens weer van tafel wordt geveegd, wordt gebagatelliseerd of telkens wordt ontkend dat het klopt, ga je vanzelf twijfelen aan je eigen oordeel en ervaring. En als je dan ook nog eens afhankelijk bent van degene die dat doet, dan ga je steeds minder vertrouwen op wat je hoort, ziet en voelt. Je gaat dan maar mee in de denkwijze van diegene, want anders sta je er straks misschien helemaal alleen voor! Dat is wat een afhankelijke relatie met een rood poppetje met je kan doen.

In de praktijk zie ik het vaak bij vrouwen en mannen die een relatie hebben of hadden met een narcistische partner of die dealen met ouders, waarbij het nooit goed genoeg is.  Stukje bij beetje brokkelt hun zelfvertrouwen af en twijfelen ze meer en meer aan hun eigen waarneming. En zie dan nog maar eens los te komen van zo’n toxische partner of met plezier een bezoek te brengen aan zo’n ouder, wanneer je weet dat, zodra je deur binnenloopt, je de eerste opmerking alweer mag incasseren.

We kunnen allemaal wel meer groene poppetjes gebruiken in ons leven. Mensen waarbij we ons gezien en gehoord voelen. Die begrip hebben en steun geven als we dat nodig hebben en waarbij we weerklank vinden.

Ga maar eens na, wie er in jouw leven een rood poppetje is en wie een groene. En als je identiteit zo beschadigd is dat je er zelf niet meer uitkomt, ben ik graag een groen poppetje voor jou. Zonder oordeel, want dan kom je tot de kern. De kern van wie jij bent, wat er echt telt voor jou en wat jij belangrijk vindt in het leven. Dan leggen we samen jouw leven onder de loep en gaan we uitzoeken, waar jij over jouw grenzen laat gaan en veel belangrijker, hoe jij jouw zelfvertrouwen weer kan versterken, zodat jij je grenzen weer durft aan te geven en je ze goed kan bewaken. Dan ontstaat er ruimte om te zijn wie jij in de kern bent én ruimte voor nieuwe keuzes.

Voel je welkom.

Van een hoofd vol chaos naar een bloemenweide

Tja, zo ging dat nou eenmaal vroeger. Als je verdrietig was kreeg je te horen: “Stel je niet aan! Hou op met janken!” Als je iets niet durfde en bang was kreeg je hetzelfde naar je hoofd geslingerd. Er werd niet tegen je gepraat, maar geschreeuwd en alle rotklusjes waren voor jou. Eigenlijk heb je maar een handjevol fijne herinneringen aan je jeugd en dat zijn herinneringen waarbij je niet thuis was, maar bij een lieve tante of bij die fijne juf. Op je 8e wist je al dat hoe het bij jullie thuis ging, niet klopte. Je dacht er vaak over na om weg te lopen. Je ging wel een hutje bouwen op de heide, of naar de juf, maar je bedacht ook allemaal waarom dat toch niet zou kunnen of lukken en je deed het uiteindelijk niet.

Nu ben je bijna 60, uitgevallen op je werk met een burn-out en word je geconfronteerd met jezelf, je traumatische jeugd en al die boosheid die je al die jaren bij je draagt. Het is een chaos in je hoofd.

We gaan aan de slag. Je schiet vol als ik aanbied om je te helpen om je hoofd te ordenen. Het raakt je. Je bent zelf altijd een en al behulpzaamheid naar anderen. Ik vraag je of van je zelf ook om hulp mag vragen en ontvangen? Het besef dat je op zulke momenten ook tegen jezelf zegt: “Stel je niet aan! Hou op met janken!”, geeft je inzicht in wat je te doen hebt. Dit zou je namelijk nooit tegen een ander zeggen.

Na een uur ga je met een stralend gezicht de deur uit. In je hoofd is er nu een mooie bloemenweide en de rest staat erbuiten of in je lijf.

Volgende keer gaan we naar buiten. Eens kijken of we wat van die boosheid kunnen loslaten en onttriggeren in de natuur. Je kijkt er naar uit. En ik ook!

Als je cliënt de afspraak annuleert….

Als je hart weer mag huppelen

Vanmorgen vroeg om half 9 ging mijn telefoon. “Hi, met Miriam. Hey, ik wil even zeggen dat ik de afspraak van komende zaterdagochtend wil annuleren”. Ik zeg: “Vertel, wat is er aan de hand.”

“Nou, ik denk dat ik het niet meer nodig heb. Ik zit na onze laatste afspraak zó in een positieve mindset, dat het eigenlijk wel helemaal goed gaat met me.” Ik begin te lachen. De laatste keer, een paar weken geleden, spraken we buiten, in een bosrijke omgeving, af en hadden daar een intensieve sessie, waarin ze tot veel inzichten en bewustwording kwam. “Zulke telefoontjes krijg ik het allerliefste, Miriam!”.

Na 5 sessies, waarin we hebben ontrafeld, uitgepluisd, inzichten gevonden en bewustwording gecreëerd hebben en waar nodig ervaringen hebben gematriXt, transformeerde Miriam van iemand die in een burn-out dreigde te raken, werk deed wat niet bij haar paste en onverwerkt leed uit haar jeugd met zich meesleepte, tot een energieke vrouw, met een nieuwe baan, waarbij haar hart elke dag weer een huppeltje maakt en het vooruitzicht heeft op een nieuw thuis waar ze zo naar verlangt.

“En dat heb je allemaal zelf gedaan”, zeg ik. “Ja! Maar wel met jouw hulp!”, zegt ze lachend.

Dankjewel Miriam. Het is zo fijn om het verschil te mogen maken. Mijn dag is goed begonnen!

Hoe Sander korte metten maakte met zijn pesters

Volgens zijn moeder heeft Sander van 9 wat hulp nodig met rekenen. De tafels willen er maar niet in en dat levert thuis frustratie, strijd en verdriet op. Ook heeft zijn zelfvertrouwen daar een deuk van opgelopen. We gaan aan de slag met hoofdopruimen. Hij zegt geen zelfvertrouwen te hebben. Hij zegt over zijn 1e tekening dat er niks leuk is in zijn leven. Twee pesters op school, daar heeft hij het meeste last van. Die tekent hij ook in zijn hoofd. Zijn familie zit in een zakje bij zijn borst, maar die zitten gevangen in een kooi. Alles van school loopt zo zijn hoofd uit via een rioolpijp. Er is helemaal geen plaats voor het onthouden van al die tafels! Moeder is verbaasd, ze wist wel van de pesters, maar niet dat het zo groot is in zijn hoofd.

Vóór het opruimen


Wie Sander enorm irriteert is Berend. Een vervelende jongen die hem meerdere keren per week omver beukt voor de lol. Als ik hem vraag welk gedrag hij op zo’n moment nodig heeft van zichzelf noemt hij “voor mezelf opkomen”.
We ontladen eerst het gevoel dat hij krijgt als de pestkop op school op hem afkomt lopen om hem om te beuken. Warme boosheid in zijn hoofd. Als een bommetje, die haalt hij eruit en gooit hem op Berend, gooit de restjes in een vuurtje en gooit die restjes weer in een afgrond. We doen de anti-pestoefening erachteraan voor deze pester. Dat vindt Sander leuk. We doen een circle of excellence en vullen deze met alle eigenschappen die Sander nodig heeft bij een volgende ontmoeting met zijn pester. Hij gebruikt hiervoor zijn eigen hulpbronnen uit positieve eigen ervaringen.

Een andere pester is Kees, die hem online een lelijk woord noemde vanwege zijn online naam. Die vindt hij minder erg dan Berend, dus daar wil hij vandaag niks mee doen.

Gewenst hoofd

We gaan verder met zijn hoofd, zoals hij het zou willen. Deze is al veel rustiger en hij weet precies wat hij overal voor wil maken. Een waterpolo cap voor sport. Een das voor Scouting. Een VIP-huis voor zijn familie. Een poepscheetkussen voor leuke dingen. Een koektrommel voor vrienden. Een zonnebrilhoofd voor vakantie, een hut met een hamer voor knutselen. Voor school en kennis maakt hij een blad.

Daar coachen we naar toe en hij tekent het hoofd zoals hij het gemaakt heeft. Voor de stomme dingen tekent hij een galgje met de pester eraan met een bewaker erbij.
Eigen regie, hè 😉

Na het opruimen

 

Twee weken later komt Sander weer.

Ik zag vandaag een hele andere Sander. Hij kwam zelfverzekerder over en van de negativiteit van de vorige keer was niets meer over. De pester Berend is volgens hem verleden tijd. Toen ik vroeg hoe dat kwam, zei hij met een brede grijns: “Nou, sinds jij hebt gezegd hoe ik moet gaan staan, ziet hij ineens hoe groot ik ben en doet hij me niks meer!” Dat zorgt voor ruimte in zijn hoofd, nu dat uit de weg is. Nu Sander weet hoe hij sterk moet staan, laat Berend hem met rust.

Doorgaan met lezen “Hoe Sander korte metten maakte met zijn pesters”

Wie ben je in de kern?

Hoe weet je wie je in de kern bent, wat jouw kernwaarden zijn en wanneer je in de kern wordt geraakt? Hoe doe je recht aan wie jij ten diepste bent, je identiteit? Hoe ontdek je dat? Hoe ontrafel je dat? Een hele puzzel.

Dat is waar ik in de opleiding die ik nu volg antwoorden op vind en hoe ik het leer toepassen bij mijn cliënten met Posttraumatische stressstoornissen en andere hulpvragen. Ik zocht antwoorden en schreef me in voor de Post-HBO “PTSS en zingeving”. Wederom een KTNO geaccrediteerde opleiding waar ik aanvullende waardevolle tools en werkwijzen leer om mijn cliënten nog beter te kunnen begeleiden bij hun hulpvragen. In Deventer, dat wel. Een flink stuk reizen voor mij elke 2 weken een jaar lang. Maar, wow! Wat heeft de 1e van de 3 modules de afgelopen maanden al veel opgeleverd!

De 1e module “PTSS herkennen en effectief ontrafelen van het levenspad” was een mooie ontdekkingsreis vol met bewustwordingen, ontdekkingen en reflecties op mijn eigen levenspad en die van mijn medestudenten. Afgelopen zaterdag op de examendag sloten we af met een presentatie over je eigen persoonlijke groei en ontwikkeling in de 1e module. Het voelde als puzzelstukjes die op hun plek zijn gevallen. En zo heb ik het ook gepresenteerd. Een groot deel van de puzzel had ik al gelegd tijdens de opleiding tot E.E.N.-therapeut, die ik vorig jaar na 3 jaar afrondde. De afgelopen maanden waren een hele waardevolle aanvulling hierop.

Ik kijk uit naar module 2 “PTSS en de bijbehorende levensvragen herkenbaar maken voor je cliënt”. A.s. woensdag mag ik weer. Ik heb er zin in!

Wat juist die ene irritante collega je laat zien

“Ik kan het ook nooit goed doen in jouw ogen!” of “waar slaat dít nou weer op?” of “doe es effe normaal!”.

Herken je zulke uitspraken over en weer? Zulke reacties kunnen soms erg confronterend zijn. Je reactie op het gedrag van een ander kan soms zelfs buiten proportioneel overkomen bij die ander. Als deze dat dan aan jou terugkoppelt, werkt dat vaak averechts. Je wordt nog bozer, nog verdrietiger of je voelt je totaal niet begrepen, gehoord en gezien. Herken je dat?

Ik zag het vaak om me heen

Toen ik nog in loondienst werkte, had ik heel veel contact met collega’s. Diverse uitgesproken karakters en persoonlijkheden liepen in en uit en ik genoot van al die verschillen. Ik had het feilloos door als er toneelgespeeld werd of iemand reageerde vanuit zijn hoofd of vanuit zijn of haar hart. Ik prikte eigenlijk altijd al door het gedrag heen naar wat eronder zat. Dat vond ik heel gewoon en dat maakte ook dat ik me niet snel persoonlijk aangevallen voelde als iemand boos of geïrriteerd reageerde in bepaalde situaties.

Mijn normaal is niet het normaal van een ander

Maar dat bleek niet zo gewoon te zijn als ik dacht. Als mens ben je geneigd om jezelf als normaal te bestempelen en te denken dat iedereen zo denkt als jezelf. Niets is minder waar. Ik merkte dat er collega’s woedend konden worden door gedrag van een andere collega, terwijl ik wel zag wat daaronder zat en er begrip of compassie voor had. Dat maakte denk ik ook dat ik het met de meeste collega’s goed kon vinden en zij met mij en dat zij gemakkelijk open waren naar mij toe en hun kwetsbaarheid durfden te laten zien aan mij.

Woedend werd ze ervan

Eén collega waarschuwde mij voor een andere collega, die volgens haar enorm lomp uit de hoek kon komen, altijd de meest onmogelijke verwachtingen had en niet eens dankjewel kon zeggen als je iets voor hem had gedaan. Hij reageerde nooit op e-mails en vragen en belde nooit terug als je hem nodig had. Woedend werd ze ervan en ze was blij, dat met mijn komst hij mijn ‘pakkie an’ zou worden. Ik zou veel met deze collega moeten gaan samenwerken, dus ik was benieuwd.

Doorgaan met lezen “Wat juist die ene irritante collega je laat zien”

Zorgverleners hebben soms ook hulp nodig

Hulpverleners met hulpverlenerstrauma, kun je dit voorkomen?

Hulpverlenerstrauma

Hulpverlenen. Opkomen voor de zwakkeren in de maatschappij, een roeping om het welzijn van anderen te willen verbeteren. De meeste mensen in de zorg voelen dit zo, het is iets wat ze het allerliefste doen, ook al zijn het de een van de zwaarste beroepen die er zijn. Zeker nu in de Corona-tijd.

Hulpverlenen wordt steeds belangrijker in onze onrustige samenleving. Maar liefst 1 op de 5 jongeren kampt met psychische problemen, groot of klein en het aantal mensen dat – naar eigen zeggen – met burn-out klachten kampt, schommelde jarenlang rond de 10 procent en bedraagt nu 14 procent. Ook de vergrijzing zorgt ervoor dat er steeds meer hulpverleners in de zorg nodig zijn.

Belastend voor de hulpverlener

Soms wordt wel eens vergeten hoe belastend het verlenen van zorg kan zijn voor de hulpverleners zelf. De confrontatie met het leed van cliënten laat hulpverleners niet onberoerd. Of ze maken situaties mee die (levens)bedreigend zijn, of emotioneel enorm belastend zijn. Ook voor hen kan het allemaal eens te veel worden.

Doorgaan met lezen “Zorgverleners hebben soms ook hulp nodig”

Gefeliciteerd toppers! Geslaagd!

4 cursisten geslaagd vandaag tijdens de praktijkdag! 2 maanden lang mocht ik deze cursisten begeleiden. Volledig online door de Corona maatregelen. En dat ging boven verwachting zo soepel en fijn.

De cursisten zijn blij met wat ze geleerd hebben en nu in de dagelijkse praktijk kunnen toepassen op een MBO in Eindhoven, een coachpraktijk in Sittard, als Jeugdzorgwerkers in Heerlen en zelfs een bevlogen dame uit Portugal voor iedereen met een trauma in haar omgeving door een bosbrand.

Wat een mooie oplossingen van de cliënten zelf kwamen er vandaag tijdens de praktijksessies voorbij. 1 x even bijgesprongen voor iets kleins, maar ze deden het allemaal geweldig vandaag. Coachees die verbaasd waren, versteld stonden en echt ervaarden dat hun hoofd opgeruimd voelde en hun nare ervaringen tot neutrale kale feiten werden gereduceerd. Deze nieuwe MatriXprofessionals zijn er klaar voor. En als toetje hele mooie feedback van de deelnemers die ik mijn zak mocht steken.

Ik stuiter nog even na! Fijn weekend🥂✅😁💚