Als je als ouder ernstig ziek wordt….

Als je ernstig ziek wordt, dan komt er nogal wat op je af. Duizend vragen, waarop duizend antwoorden mogelijk zijn, maar die je vaak nooit gaat krijgen. Vlak na het horen van de diagnose staat je wereld op zijn kop. En niet alleen jouw wereld maar ook die van je partner en je kinderen en anderen die dicht bij je staan, zoals ouders, broers en zussen. Het voelt alsof de grond onder je voeten wordt weggevaagd. En hoe zorg je er vervolgens voor dat je geliefden niet ook vastlopen?

1 op de 3 kinderen ervaart verhoogde PTSS-symptomen
Als bij één van de ouders de diagnose kanker is gesteld, blijken 1 op de 3 kinderen last te hebben van verhoogde posttraumatische stress symptomen (PTSS). Dit blijkt uit onderzoek van Gea Huizinga van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Zij is gepromoveerd op haar onderzoek op 13 december 2006 aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Onderzoek
Jaarlijks worden in Nederland ongeveer 10.000 gezinnen met thuiswonende kinderen geconfronteerd met de diagnose kanker bij één van de ouders.
Uit het onderzoek van Huizinga blijkt dat kinderen de eerste vier maanden na de diagnose bij de ouder, het meest last hebben van stress. Echter, ook één tot vijf jaar na de diagnose had 28% van de onderzochte kinderen verhoogde PTSS-symptomen. Kinderen gaven aan ook meer andere emotionele en gedragsproblemen te ervaren. In de loop van de tijd leken zij hun psychische klachten steeds meer met lichamelijke klachten te uiten.

Van kwaad tot erger
Volgens Huizinga is het belangrijk dat de problemen van deze kinderen in een vroeg stadium gesignaleerd worden. Omdat de ouder behandeld wordt voor kanker, zijn deze kinderen vaak onzichtbaar voor hulpverleners in het ziekenhuis. Voorlichting over de mogelijkheid van het ontwikkelen van een PTSS door kinderen van een ouder met de diagnose kanker lijkt dus wel op zijn plaats. Onbehandelde PTSS blijft een leven lang een trigger bij allerlei situaties. Ook ontwikkelen kinderen allerlei coping-mechanismen om met de situatie om te kunnen gaan.

Hoe uit dit zich bij kinderen
Veel zieke ouders vertellen niet veel aan hun kinderen over het verloop van de ziekte, de behandeling of hoe ze zich echt voelen. Ze willen hun kinderen beschermen tegen verdriet, pijn en zorgen over hen. Begrijpelijk, dat is je taak als ouder om je kinderen te beschermen.

Maar wat er dan vaak gebeurt is dat kinderen de gaten in het verhaal zelf gaan invullen en erover gaan piekeren. Ze liggen er wakker van en raken het gevoel van controle en regie hierdoor volledig kwijt. Ze zijn bang om vragen te stellen en ouders ermee lastig te vallen, omdat ze zien en voelen dat zij het al moeilijk genoeg hebben.

Doorgaan met lezen “Als je als ouder ernstig ziek wordt….”

Hoogtevrees. Vreselijk onhandig.

Hoogtevrees is een angst die heel veel voorkomt. Veel mensen hebben er last van. Er valt natuurlijk goed mee te leven. Je vermijdt gewoon de situaties die jouw angst triggeren. Makkelijk zat. Maar in sommige situaties kan het wel handig zijn om deze angst aan te pakken en er daadwerkelijk overheen te komen. Veel mensen weten helemaal niet dat hoogtevrees heel erg goed te behandelen is, laat staan dat je ervan af kunt komen.

Genetisch

Mensen hebben een natuurlijke angst voor hoogte. En dat is maar goed ook, want hoogten zijn gevaarlijk en de angst hiervoor zorgt ervoor dat we ons niet in potentieel levensbedreigende situaties wagen. Een natuurlijke angst kan echter ook uitgroeien tot een fobische angst. Dan is de angst veel intenser. Dan heb je het bijvoorbeeld al als je op de 2e trede van je keukentrapje staat of als je tegen de kerktoren omhoogkijkt, zoals ik dat had.

Had? Nu niet meer dan?

Inderdaad. Nu niet meer. Ik had het al van jongs af aan. We hadden thuis paarden en daarom ook een hooizolder. Dat was een gat in plafond in de ruimte voor de stallen, waar een lange ladder in stond. We speelden daar wel eens en omhoog de ladder op ging altijd wel. Maar het weer naar beneden gaan, werd elke keer een groter drama. Ik durfde niet achterstevoren de ladder weer op te stappen en dat gat weer in te gaan. Het leken wel 50 meters i.p.v. 4, die diepte. Later viel ik zelfs om als ik onder de hoge kerktoren stond en omhoogkeek.

Van kwaad tot erger

Ik herinner me zelfs een cursus in een heel hoge toren in Utrecht met glazen ramen tot op de vloer. Mooi dat ik niet aan de raamkant ging zitten!! Tot ik echt last kreeg van mijn hoogtevrees tijdens onze vakanties in de bergen. We liepen over een pad langs een rotswand, met een enorm ravijn eronder, dat van stenen over ging in houten planken. Na elke bocht hoopte ik dat de plankjes over zouden gaan in een stenen pad met bomen ernaast, maar er leek geen einde aan te komen. Terug was geen optie, want we kwamen van boven en we hadden de kinderen bij ons. Ik heb afgezien en ook de kinderen waren onder de indruk van mijn angst.

1 telefoontje met Ingrid was genoeg

Doorgaan met lezen “Hoogtevrees. Vreselijk onhandig.”

Ben ik nog te helpen?

De weg naar jouw vrijheid

In mijn praktijk komen steeds meer cliënten met depressie, burn-out, spanning- en stressklachten en PTSS. Soms zijn het de lichamelijke klachten die de boventoon voeren. Vaak ook door bijwerkingen van medicatie, die de oorzaak van de klachten niet oplost, maar die de cliënt verdooft en zijn gevoel dempt en afvlakt. Ook zie ik vaak dat medicatie nog het enige is dat aan hulp geboden wordt vanuit de reguliere hulp, omdat andere technieken slechts een beetje of alleen tijdelijk verlichting gaven. Jammer, want er is nog zo veel mogelijk. De Masterclass PTSS, die door Felice Visser van Veelkant.nl afgelopen woensdag werd gegeven in Deventer, was voor mij een hele mooie opstap naar kennismaken met een holistische manier van benaderen van de problematiek van deze cliënten. Hele mooie en praktische stappen kregen we aangereikt om te komen tot de kern en de weg naar zelfherstel.

Doorgaan met lezen “Ben ik nog te helpen?”