Wat juist die ene irritante collega je laat zien

“Ik kan het ook nooit goed doen in jouw ogen!” of “waar slaat dít nou weer op?” of “doe es effe normaal!”.

Herken je zulke uitspraken over en weer? Zulke reacties kunnen soms erg confronterend zijn. Je reactie op het gedrag van een ander kan soms zelfs buiten proportioneel overkomen bij die ander. Als deze dat dan aan jou terugkoppelt, werkt dat vaak averechts. Je wordt nog bozer, nog verdrietiger of je voelt je totaal niet begrepen, gehoord en gezien. Herken je dat?

Ik zag het vaak om me heen

Toen ik nog in loondienst werkte, had ik heel veel contact met collega’s. Diverse uitgesproken karakters en persoonlijkheden liepen in en uit en ik genoot van al die verschillen. Ik had het feilloos door als er toneelgespeeld werd of iemand reageerde vanuit zijn hoofd of vanuit zijn of haar hart. Ik prikte eigenlijk altijd al door het gedrag heen naar wat eronder zat. Dat vond ik heel gewoon en dat maakte ook dat ik me niet snel persoonlijk aangevallen voelde als iemand boos of geïrriteerd reageerde in bepaalde situaties.

Mijn normaal is niet het normaal van een ander

Maar dat bleek niet zo gewoon te zijn als ik dacht. Als mens ben je geneigd om jezelf als normaal te bestempelen en te denken dat iedereen zo denkt als jezelf. Niets is minder waar. Ik merkte dat er collega’s woedend konden worden door gedrag van een andere collega, terwijl ik wel zag wat daaronder zat en er begrip of compassie voor had. Dat maakte denk ik ook dat ik het met de meeste collega’s goed kon vinden en zij met mij en dat zij gemakkelijk open waren naar mij toe en hun kwetsbaarheid durfden te laten zien aan mij.

Woedend werd ze ervan

Eén collega waarschuwde mij voor een andere collega, die volgens haar enorm lomp uit de hoek kon komen, altijd de meest onmogelijke verwachtingen had en niet eens dankjewel kon zeggen als je iets voor hem had gedaan. Hij reageerde nooit op e-mails en vragen en belde nooit terug als je hem nodig had. Woedend werd ze ervan en ze was blij, dat met mijn komst hij mijn ‘pakkie an’ zou worden. Ik zou veel met deze collega moeten gaan samenwerken, dus ik was benieuwd.

Doorgaan met lezen “Wat juist die ene irritante collega je laat zien”

Zorgverleners hebben soms ook hulp nodig

Hulpverleners met hulpverlenerstrauma, kun je dit voorkomen?

Hulpverlenerstrauma

Hulpverlenen. Opkomen voor de zwakkeren in de maatschappij, een roeping om het welzijn van anderen te willen verbeteren. De meeste mensen in de zorg voelen dit zo, het is iets wat ze het allerliefste doen, ook al zijn het de een van de zwaarste beroepen die er zijn. Zeker nu in de Corona-tijd.

Hulpverlenen wordt steeds belangrijker in onze onrustige samenleving. Maar liefst 1 op de 5 jongeren kampt met psychische problemen, groot of klein en het aantal mensen dat – naar eigen zeggen – met burn-out klachten kampt, schommelde jarenlang rond de 10 procent en bedraagt nu 14 procent. Ook de vergrijzing zorgt ervoor dat er steeds meer hulpverleners in de zorg nodig zijn.

Belastend voor de hulpverlener

Soms wordt wel eens vergeten hoe belastend het verlenen van zorg kan zijn voor de hulpverleners zelf. De confrontatie met het leed van cliënten laat hulpverleners niet onberoerd. Of ze maken situaties mee die (levens)bedreigend zijn, of emotioneel enorm belastend zijn. Ook voor hen kan het allemaal eens te veel worden.

Doorgaan met lezen “Zorgverleners hebben soms ook hulp nodig”

Gefeliciteerd toppers! Geslaagd!

4 cursisten geslaagd vandaag tijdens de praktijkdag! 2 maanden lang mocht ik deze cursisten begeleiden. Volledig online door de Corona maatregelen. En dat ging boven verwachting zo soepel en fijn.

De cursisten zijn blij met wat ze geleerd hebben en nu in de dagelijkse praktijk kunnen toepassen op een MBO in Eindhoven, een coachpraktijk in Sittard, als Jeugdzorgwerkers in Heerlen en zelfs een bevlogen dame uit Portugal voor iedereen met een trauma in haar omgeving door een bosbrand.

Wat een mooie oplossingen van de cliënten zelf kwamen er vandaag tijdens de praktijksessies voorbij. 1 x even bijgesprongen voor iets kleins, maar ze deden het allemaal geweldig vandaag. Coachees die verbaasd waren, versteld stonden en echt ervaarden dat hun hoofd opgeruimd voelde en hun nare ervaringen tot neutrale kale feiten werden gereduceerd. Deze nieuwe MatriXprofessionals zijn er klaar voor. En als toetje hele mooie feedback van de deelnemers die ik mijn zak mocht steken.

Ik stuiter nog even na! Fijn weekend🥂✅😁💚

MatriXmethode training Flexibel

✅ 1e oefendag MatriXtraining Flexibel geslaagd! Deze training heet niet voor niets Flexibel is wel gebleken. Last minute hebben we eind vorige week besloten de training niet op locatie te begeleiden, maar volledig online te doen. En dat ging prima voor het 1e oefendagdeel!

✅ Met WebinarJam en Zoom hebben we al onze leerdoelen voor deze 1e dag behaald en de deelnemers waren erg tevreden.

✅ Deze 1e dag hebben ze geleerd de MatriXmethode uit te leggen aan de hand van het werkmodel en emotiemodel, om hun eigen hoofd op te ruimen en hoe dat toe te passen in de praktijk.

✅ Ook leerden ze hoe te leren en hoe ze de basis van rekenen en taal handiger kunnen onthouden.

Over 2 weken, nadat zij de volgende module online hebben bestudeerd en alle video’s hebben bekeken gaan we verder met verwerken en oplossen van emoties, trauma’s en angsten.

Ik heb er zin. Mijn cursisten zijn nu al toppers! 💪🏻

De resultaten van het hoofd opruimen. Rust, ruimte en overzicht

Als je als ouder ernstig ziek wordt….

Als je ernstig ziek wordt, dan komt er nogal wat op je af. Duizend vragen, waarop duizend antwoorden mogelijk zijn, maar die je vaak nooit gaat krijgen. Vlak na het horen van de diagnose staat je wereld op zijn kop. En niet alleen jouw wereld maar ook die van je partner en je kinderen en anderen die dicht bij je staan, zoals ouders, broers en zussen. Het voelt alsof de grond onder je voeten wordt weggevaagd. En hoe zorg je er vervolgens voor dat je geliefden niet ook vastlopen?

1 op de 3 kinderen ervaart verhoogde PTSS-symptomen
Als bij één van de ouders de diagnose kanker is gesteld, blijken 1 op de 3 kinderen last te hebben van verhoogde posttraumatische stress symptomen (PTSS). Dit blijkt uit onderzoek van Gea Huizinga van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Zij is gepromoveerd op haar onderzoek op 13 december 2006 aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Onderzoek
Jaarlijks worden in Nederland ongeveer 10.000 gezinnen met thuiswonende kinderen geconfronteerd met de diagnose kanker bij één van de ouders.
Uit het onderzoek van Huizinga blijkt dat kinderen de eerste vier maanden na de diagnose bij de ouder, het meest last hebben van stress. Echter, ook één tot vijf jaar na de diagnose had 28% van de onderzochte kinderen verhoogde PTSS-symptomen. Kinderen gaven aan ook meer andere emotionele en gedragsproblemen te ervaren. In de loop van de tijd leken zij hun psychische klachten steeds meer met lichamelijke klachten te uiten.

Van kwaad tot erger
Volgens Huizinga is het belangrijk dat de problemen van deze kinderen in een vroeg stadium gesignaleerd worden. Omdat de ouder behandeld wordt voor kanker, zijn deze kinderen vaak onzichtbaar voor hulpverleners in het ziekenhuis. Voorlichting over de mogelijkheid van het ontwikkelen van een PTSS door kinderen van een ouder met de diagnose kanker lijkt dus wel op zijn plaats. Onbehandelde PTSS blijft een leven lang een trigger bij allerlei situaties. Ook ontwikkelen kinderen allerlei coping-mechanismen om met de situatie om te kunnen gaan.

Hoe uit dit zich bij kinderen
Veel zieke ouders vertellen niet veel aan hun kinderen over het verloop van de ziekte, de behandeling of hoe ze zich echt voelen. Ze willen hun kinderen beschermen tegen verdriet, pijn en zorgen over hen. Begrijpelijk, dat is je taak als ouder om je kinderen te beschermen.

Maar wat er dan vaak gebeurt is dat kinderen de gaten in het verhaal zelf gaan invullen en erover gaan piekeren. Ze liggen er wakker van en raken het gevoel van controle en regie hierdoor volledig kwijt. Ze zijn bang om vragen te stellen en ouders ermee lastig te vallen, omdat ze zien en voelen dat zij het al moeilijk genoeg hebben.

Doorgaan met lezen “Als je als ouder ernstig ziek wordt….”

I did it!

Het is zover! Mijn laatste werkweek in loondienst zit erop! Het voelt als een overwinning. Overwinning van mezelf. Overwinning van mijn eigen onzekerheden, mijn twijfels, mijn smoesjes, uitvluchten en uitstel.

De keuze voelde meteen zó goed, dat toen ik hem eenmaal gemaakt had, afgelopen september, ik daarna ook écht niet meer getwijfeld heb. Mijn onzekerheid en mijn twijfels, over mezelf, een eigen praktijk, heb ik de afgelopen jaren vaak in de ogen gekeken. Eerst nog wat voorzichtig, maar steeds vaker recht in de ogen, omdat ik zelf heb ervaren hoe helend dat werkt.

En ik heb geleerd om te durven dromen! In mei vorig jaar beschreef ik mijn ideale dag aan een collega-therapeut, en oh, wat leek deze toen nog ver weg en onmogelijk! Maar door het hardop te zeggen is het gaan leven en kwam ik na de zomervakantie terug met mijn besluit. Veel sneller dan verwacht, maar onvermijdelijk.

In 2020 ga ik voor 100% voor Praktijk Chrit. Zo kan ik écht iets waardevols neerzetten en écht iets betekenen voor mensen die vastlopen in het leven. Maar ook om mezelf te behoeden voor vastlopen, want het werd steeds drukker in de praktijk en ik maakte steeds langere dagen.

Doorgaan met lezen “I did it!”

Hoogtevrees. Vreselijk onhandig.

Hoogtevrees is een angst die heel veel voorkomt. Veel mensen hebben er last van. Er valt natuurlijk goed mee te leven. Je vermijdt gewoon de situaties die jouw angst triggeren. Makkelijk zat. Maar in sommige situaties kan het wel handig zijn om deze angst aan te pakken en er daadwerkelijk overheen te komen. Veel mensen weten helemaal niet dat hoogtevrees heel erg goed te behandelen is, laat staan dat je ervan af kunt komen.

Genetisch

Mensen hebben een natuurlijke angst voor hoogte. En dat is maar goed ook, want hoogten zijn gevaarlijk en de angst hiervoor zorgt ervoor dat we ons niet in potentieel levensbedreigende situaties wagen. Een natuurlijke angst kan echter ook uitgroeien tot een fobische angst. Dan is de angst veel intenser. Dan heb je het bijvoorbeeld al als je op de 2e trede van je keukentrapje staat of als je tegen de kerktoren omhoogkijkt, zoals ik dat had.

Had? Nu niet meer dan?

Inderdaad. Nu niet meer. Ik had het al van jongs af aan. We hadden thuis paarden en daarom ook een hooizolder. Dat was een gat in plafond in de ruimte voor de stallen, waar een lange ladder in stond. We speelden daar wel eens en omhoog de ladder op ging altijd wel. Maar het weer naar beneden gaan, werd elke keer een groter drama. Ik durfde niet achterstevoren de ladder weer op te stappen en dat gat weer in te gaan. Het leken wel 50 meters i.p.v. 4, die diepte. Later viel ik zelfs om als ik onder de hoge kerktoren stond en omhoogkeek.

Van kwaad tot erger

Ik herinner me zelfs een cursus in een heel hoge toren in Utrecht met glazen ramen tot op de vloer. Mooi dat ik niet aan de raamkant ging zitten!! Tot ik echt last kreeg van mijn hoogtevrees tijdens onze vakanties in de bergen. We liepen over een pad langs een rotswand, met een enorm ravijn eronder, dat van stenen over ging in houten planken. Na elke bocht hoopte ik dat de plankjes over zouden gaan in een stenen pad met bomen ernaast, maar er leek geen einde aan te komen. Terug was geen optie, want we kwamen van boven en we hadden de kinderen bij ons. Ik heb afgezien en ook de kinderen waren onder de indruk van mijn angst.

1 telefoontje met Ingrid was genoeg

Doorgaan met lezen “Hoogtevrees. Vreselijk onhandig.”

Goeie stof!

Afgelopen donderdag mocht ik bij de open avond van Goedstof mijn verhaal doen over de MatriXmethode. Een half uur, waarin ik vertelde over waarom en hoe deze techniek voor het verwerken en ontladen van angsten, trauma’s, emoties en volle hoofden werkt. Er kwamen heel veel goede vragen uit het publiek, die ik kon beantwoorden met even zoveel voorbeelden uit de praktijk. Wat was dit leuk om te doen! Dank Anne en Nicole voor deze mogelijkheid.

Doorgaan met lezen “Goeie stof!”

Ben ik nog te helpen?

De weg naar jouw vrijheid

In mijn praktijk komen steeds meer cliënten met depressie, burn-out, spanning- en stressklachten en PTSS. Soms zijn het de lichamelijke klachten die de boventoon voeren. Vaak ook door bijwerkingen van medicatie, die de oorzaak van de klachten niet oplost, maar die de cliënt verdooft en zijn gevoel dempt en afvlakt. Ook zie ik vaak dat medicatie nog het enige is dat aan hulp geboden wordt vanuit de reguliere hulp, omdat andere technieken slechts een beetje of alleen tijdelijk verlichting gaven. Jammer, want er is nog zo veel mogelijk. De Masterclass PTSS, die door Felice Visser van Veelkant.nl afgelopen woensdag werd gegeven in Deventer, was voor mij een hele mooie opstap naar kennismaken met een holistische manier van benaderen van de problematiek van deze cliënten. Hele mooie en praktische stappen kregen we aangereikt om te komen tot de kern en de weg naar zelfherstel.

Doorgaan met lezen “Ben ik nog te helpen?”

Geslaagd!

Na 3 hele intensieve jaren met 7 modules E.E.N.®-therapie, de modules HBO MBK Anatomie en MBK Pathologie, HBO Psychosociale Basiskennis en Psychpathologie, uitgebreide EHBO en 14 examens, een stapel huiswerkopdrachten, een thesis ‘ADHD en voeding’, een scriptie over ‘leven, ondanks jeugdtrauma’ , een stage én een héleboel (proef)cliënten verder, ben ik KLAAR!

Doorgaan met lezen “Geslaagd!”