I did it!

Het is zover! Mijn laatste werkweek in loondienst zit erop! Het voelt als een overwinning. Overwinning van mezelf. Overwinning van mijn eigen onzekerheden, mijn twijfels, mijn smoesjes, uitvluchten en uitstel.

De keuze voelde meteen zó goed, dat toen ik hem eenmaal gemaakt had, afgelopen september, ik daarna ook écht niet meer getwijfeld heb. Mijn onzekerheid en mijn twijfels, over mezelf, een eigen praktijk, heb ik de afgelopen jaren vaak in de ogen gekeken. Eerst nog wat voorzichtig, maar steeds vaker recht in de ogen, omdat ik zelf heb ervaren hoe helend dat werkt.

En ik heb geleerd om te durven dromen! In mei vorig jaar beschreef ik mijn ideale dag aan een collega-therapeut, en oh, wat leek deze toen nog ver weg en onmogelijk! Maar door het hardop te zeggen is het gaan leven en kwam ik na de zomervakantie terug met mijn besluit. Veel sneller dan verwacht, maar onvermijdelijk.

In 2020 ga ik voor 100% voor Praktijk Chrit. Zo kan ik écht iets waardevols neerzetten en écht iets betekenen voor mensen die vastlopen in het leven. Maar ook om mezelf te behoeden voor vastlopen, want het werd steeds drukker in de praktijk en ik maakte steeds langere dagen.

Doorgaan met lezen “I did it!”

Hoogtevrees. Vreselijk onhandig.

Hoogtevrees is een angst die heel veel voorkomt. Veel mensen hebben er last van. Er valt natuurlijk goed mee te leven. Je vermijdt gewoon de situaties die jouw angst triggeren. Makkelijk zat. Maar in sommige situaties kan het wel handig zijn om deze angst aan te pakken en er daadwerkelijk overheen te komen. Veel mensen weten helemaal niet dat hoogtevrees heel erg goed te behandelen is, laat staan dat je ervan af kunt komen.

Genetisch

Mensen hebben een natuurlijke angst voor hoogte. En dat is maar goed ook, want hoogten zijn gevaarlijk en de angst hiervoor zorgt ervoor dat we ons niet in potentieel levensbedreigende situaties wagen. Een natuurlijke angst kan echter ook uitgroeien tot een fobische angst. Dan is de angst veel intenser. Dan heb je het bijvoorbeeld al als je op de 2e trede van je keukentrapje staat of als je tegen de kerktoren omhoogkijkt, zoals ik dat had.

Had? Nu niet meer dan?

Inderdaad. Nu niet meer. Ik had het al van jongs af aan. We hadden thuis paarden en daarom ook een hooizolder. Dat was een gat in plafond in de ruimte voor de stallen, waar een lange ladder in stond. We speelden daar wel eens en omhoog de ladder op ging altijd wel. Maar het weer naar beneden gaan, werd elke keer een groter drama. Ik durfde niet achterstevoren de ladder weer op te stappen en dat gat weer in te gaan. Het leken wel 50 meters i.p.v. 4, die diepte. Later viel ik zelfs om als ik onder de hoge kerktoren stond en omhoogkeek.

Van kwaad tot erger

Ik herinner me zelfs een cursus in een heel hoge toren in Utrecht met glazen ramen tot op de vloer. Mooi dat ik niet aan de raamkant ging zitten!! Tot ik echt last kreeg van mijn hoogtevrees tijdens onze vakanties in de bergen. We liepen over een pad langs een rotswand, met een enorm ravijn eronder, dat van stenen over ging in houten planken. Na elke bocht hoopte ik dat de plankjes over zouden gaan in een stenen pad met bomen ernaast, maar er leek geen einde aan te komen. Terug was geen optie, want we kwamen van boven en we hadden de kinderen bij ons. Ik heb afgezien en ook de kinderen waren onder de indruk van mijn angst.

1 telefoontje met Ingrid was genoeg

Doorgaan met lezen “Hoogtevrees. Vreselijk onhandig.”